Reisverslag Costa Rica
Van Playa Samara naar het Rincon de la Vieja National Park
door Vashna Banarsi, 14 september 2008
  Na
het ontbijt in hotel Belvedere vertrokken we naar het Rincon de
la Vieja Nationaal Park. Het 14084 hectare grote Parque Nacional
Rincon de la Vieja ligt in de provincie Guanacaste, het thuisland
van de 'sabaņeros', de Costaricaanse cowboys. Dit park ligt rond
de nog altijd actieve 1900 meter hoge vulkaan Rincon de la Vieja.
De natuur rond het Rincon de la Vieja Nationaal Park is een stuk
droger dan op eerder bezochte plaatsen.
Na een lange, maar prachtige rit bereiken we Liberia, hiervandaan
is het maar kort rijden naar het park. Iets voorbij Liberia richting
het noorden konden we al snel een grindweg inslaan. Deze smalle
weg voerde ons langs een paar klein huisjes van lokale bewoners.
Het uitzicht vanuit de auto werd steeds indrukwekkender. We passeerden
een kleine brug en stopten even, want de mooie smalle canyon onder
de brug was zeker een foto waard.
 Na
een korte rit werden we tegengehouden door een wachter. De weg
werd hier een privé weg, we betaalden een kleine entree
en vervolgden onze weg naar de haciënda. Na een paar minuten
rechtdoor te hebben gereden bereikten we de Haciënda Guachipelin
al, we kwamen hier rond het middaguur aan.
Zoals verwacht konden we onze kamers nog niet in. We gingen wel
alvast naar de receptie om aan te geven dat we al gearriveerd
waren.
We kregen van de receptionist te horen dat we vandaag het park
konden gaan bezoeken omdat het morgen (maandag) gesloten is, hierdoor
zouden we ook wat te doen hebben tot het tijd was om in te checken.
Na een kaart van het nationale park te hebben gekregen gingen
we maar even bij het zwembad zitten om onze plannen te bespreken.
De kaart bleek ook een folder te zijn met de beschikbare tours
die er hier gedaan konden worden, eventueel in combinatie met
een wellness spa. Na de kaart doorgenomen te hebben bleek er een
waterval in de buurt van de haciënda te zijn. Hier waren
we dus enthousiast over en vertrokken onmiddellijk met de auto
richting de Las Chorreras waterval. We kwamen stil te staan voor
een dicht hek, aan de andere kant zagen we bandsporen in de modder
van een auto. Dus gingen wij ook met onze auto dit afgesloten
gebied binnen, met enige twijfel of we dit nou echt mochten.
Na het hek achter ons we gesloten te hebben, reden we over een
klein zandpad door een mooi gebied met loslopende koeien en stieren.
We kwamen vervolgens weer stil te staan op een open vlakte met
een heleboel koeien voor de auto op het pad. Links van de auto,
op een meter of twee afstand, stond een boos uitziende gigantisch
grote stier. Ik geloof dat we nog nooit zo bang waren geweest
van een stier. Terwijl mijn vriend langzaam en toeterend doorreed
hield ik het beest goed in de gaten. Na een paar angstige minuten
werd het pad vrij en konden we onbelemmerd doorrijden naar de
waterval. Dit zou ik dus echt niet toe voet willen doen, godzijdank
hadden we een auto.
 Uiteindelijk
kwamen we na een niet al te lange rit bij een mooi riviertje aan
in een canyon. Het riviertje had in de rotsen een mooi blauw meertje
met een watervalletje uitgesleten. Door middel van een ijzeren
trap konden we het meertje bereiken. Boven de waterval had je
de mogelijkheid om rond te lopen over een rotsplateau en de rivier
een stukje omhoog te volgen.
Op de terugweg was het pad gelukkig vrij en konden we makkelijk
doorrijden. We vertrokken vervolgens naar het nationale park,
aangezien het park alleen tot 15.00 uur mensen naar binnen laat.
 Na
de entree te hebben betaald voor het park kregen we een plattegrond
om op eigen gelegenheid diverse uitgestippelde routes te volgen.
We kozen voor de route die volgens de parkwachter ongeveer een
uur zou duren.
In het park kwamen we langs verscheidene modderpoelen, zwavel-
en warmwaterbronnen en een prachtige verscholen waterval. Ook
zagen we een agouti, een paar neusbeertjes (coati’s), eekhoorntjes
en verschillende mooi gekleurde vogels. Ook natuurlijk niet te
vergeten de viper slang waar ik zelfs bijna op trapte, ik geloof
dat ik een beschermengel bij me had.
 Iets
voorbij de helft van de route kwamen we op een hogergelegen gedeelte
van het park terecht met uitzicht over het bos en de her en der
opstijgende rook van de verschillende hete bronnen.
Op de terugweg naar de ingang van het park begon het te motregenen,
we liepen daarom in een iets sneller tempo door. Na een wandeling
van in totaal ruim twee uur kwamen we weer terecht bij de ingang
van het park. Ik vraag me nog steeds af hoe deze route in een
uurtje gedaan kan worden.
 Aangezien
het begon te gieten besloten we maar terug te gaan naar de haciënda.
Hier konden we inmiddels onze kamer in, waar we dan ook tot etenstijd
bleven. Onze kamer bevond zich in een prachtige en rustgevende
tuin. De rust was verdwenen toen er een grote groep Nederlanders
arriveerden van een groepsreis.
Het restaurant bevond zich bij de ingang van de haciënda.
Hier konden we kiezen tussen het dinerbuffet of een a la carte
menu. Het eten was heerlijk en uitgebreid. De gerechten van het
a la carte menu waren ook heel divers.
|
