|
Rondreis door Costa Rica
Duiken bij Playa del Coco
Rob en Anita Loos, 15-8-2004
  Hoi,
hoi hoi, vandaag is het duikdag. Om 09:00 staan we op het strand
te wachten tot de boot ons oppikt. Rich Coast Divers maakt gebruik
van een trimaran die ruim van opzet is. Na slechts een kwartiertje
varen stoppen we bij een eilandje voor de kust. Aan boord zijn
verder nog de kapitein, 2 divemasters, een Italiaan en een groepje
giechelende Amerikaanse meiden die weinig duikervaring hebben.
De spullen worden door de divemasters klaargezet maar we kunnen
het toch niet laten om ze nog even te checken.
Als we in het water springen, valt ons meteen op dat het zicht
hier niet opperbest is. Het lijkt wel of we de Oosterschelde in
duiken. Via het touw dalen we af naar 24 meter, de bodem is opgebouwd
uit rotsen waartussen we een parcourtje zwemmen. We zien geen
zachte koralen en veel minder tropische vis als bijvoorbeeld in
Egypte. Wel zie ik vanuit mijn ooghoeken nog een spotted Eagleray
voorbijkomen. Anita mist hem doordat ze opzij gedrukt wordt door
onze Italiaanse buddy die met ons meedook. Na 45 minuten is het
tijd om weer naar boven te gaan waar koeken en cola wachten op
de duikers. Van een veiliheidsstop had de divemaster nooit gehoord
en dus hebben we die, op last van onze duikcomputers, maar zelf
ingelast. Exact 1 uur na het bovenkomen moeten we weer aankleden
voor de 2e duik. Nu gaan we op zoek naar whitetip reefsharks die
we dan ook snel vinden. Het zijn flinke, volgroeide exemplaren
van minstens 2,5 meter en we kunnen ze tot op een metertje naderen
als ze gedrieën op de bodem liggen. Op de terugweg naar het
touw laat de gids nog even een zeepaardje zien, maar door het
gedrang en gedruk van de Amerikanen vergaat ons de lol. Eenmaal
boven is het snel terug naar de wal. Onderweg zien we aan het
wateroppervlak nog een koppel parende zeeschildpadden. Een uniek
gezicht dat we nu voor de 2e keer in onze duikcarrière
mogen meemaken.
Met verbazing kijken we ondertussen op onze duikhorloges. Het
is nog geen 2 uur en we zijn alweer terug op het strand. We hadden
nog wel een derde duik kunnen maken. Voor de volgende dag skippen
we het duiken want we hebben inmiddels gehoord dat het niet het
juiste seizoen is om Manta’s te vinden bij de Catalina-eilanden.
Voor $125 P.p willen we dat risico niet nemen.
S'-avonds genieten we met volle teugen van het diner in het Italiaanse
restaurant van het hotel en vallen onze monden open als de eigenaar
in correct Nederlands vraagt of we nog een toetje willen. Alexandro
blijkt 20 jaar geleden in Woensdrecht gewoond te hebben en spreekt
nog steeds goed Nederlands. Al die tijd hebben we moeilijk zitten
doen in het Engels en nu dit. We voelen ons een beetje beduveld
maar ja, er valt niks op het hotel en het restaurant aan te merken
en we hebben gelukkig geen verkeerde dingen in zijn nabijheid
gezegd. Wat wel een beetje vervelend is, zijn de slangetjes die
s’-nachts door het bed kruipen. Het zijn een soort wormen
en Anita vindt het maar niks is heel de nacht op om te voorkomen
dat ze in mijn neus of oren kruipen. Als we de volgende dag horen
dat ze geen kwaad kunnen laten we het er maar bij, het zal wel
bij het land horen.
|
|
