Rondreis door Costa Rica
Van Sarapiqui naar de Arenalvulkaan bij La Fortuna
Rob en Anita Loos, 3-8-2004
  In
de regen probeer ik om 05:00 s’-morgens de kikkertjes nog
eens op de foto te krijgen. Als we rond half negen op pad gaan
blijkt de bewegwijzering naar La Fortuna niet altijd aanwezig.
De bordjes naar de vulkaan volgen lijkt nog de beste optie. Het
regent ondertussen pijpenstelen en dus moeten we goed opletten
dat we niet verdwalen.
Nog ruim voor de lunch arriveren we in hotel Las Tacotal, op
10 minuten rijden van La Fortuna. Waar menig Nederlander ons al
voor waarschuwde is werkelijkheid; De vulkaan is gedompeld in
dikke wolken en in zijn geheel niet te zien. Het huisje is weer
netjes en van alle gemakken voorzien, met een mooi uitzicht op
de vulkaan. We maken ons zorgen over de komende dagen want het
zou toch wel heel erg jammer zijn als we het spektakel van een
werkende vulkaan zouden missen.
 Omdat
de weergoden ons nog steeds goed gezind zijn klaart het op als
we goed en wel in La Fortuna zijn aangekomen. Op de weg langs
de vulkaan barst het van de hotelletjes en eettentjes en vanavond
gaan we ons tegoed doen aan een dikke steak, zo nemen we ons voor.
Het middagprogramma wordt gevuld met een bezoek aan het observatorium
dat een kleine 15 km verderop ligt. De weg er naartoe is aardig
maar dan is dan ook het hoogtepunt van het bezoek. Ook vanaf het
observatorium is de vulkaan niet te zien en de belangrijkste attractie
wordt gevormd door een PC in een kaal kamertje met daarop een
seismografische weergave van de vulkaan. Het bulderende geluid
buiten het kamertje doet de grafiek ver uitslaan; de vulkaan laat
zich horen!
Bij het observatorium is een lodge. Aan de receptionist vragen
we wat info over wat er zoal te doen is in de omgeving. Een nutteloos
gesprek want de man vertelt nauwelijks iets en hecht meer waarde
aan z’n gasten. We vragen ons af wat we hier doen en besluiten
terug te rijden naar beneden waar we een bord zien van een Nationaal
Park. De man aan de poort spreekt geen woord Engels en het wordt
ons niet duidelijk wat we te zien krijgen als we per persoon de
$6 entree betalen. Dan maar naar de watervallen van La Fortuna
toe.
 In
het dorp vinden we weer geen wegwijzer en na wat vragen rijden
we een 5 km lang, onverhard pad op naar de ingang van de waterval.
Hier moeten we weer $6 P.p betalen aan de familie die het land
beheert. Ze doen goede zaken want het is er druk en ze hebben
nauwelijks kosten. Via een glibberig pad en trappen zakken we
diep het dal in tot we bij de rivier aankomen. Hier stort een
grote hoeveel water zich met donderend geweld naar beneden.
Zwemmen is te gevaarlijk en het begint weer te miezeren. Ook
de klim naar boven is weinig uitnodigend en als we net weer boven
zijn begint het weer te hozen. We hadden weer geluk vanmiddag.
De beloning in de vorm van een steak krijgen we tijdens het diner
in een steakhouse iets buiten het hotel. Het nieuws op CNN herinnert
ons weer aan de werkelijke wereld en we besluiten snel naar bed
te gaan.
|
