Rondreis Costa Rica
Vlucht naar San José, de hoofdstad van Costa Rica
Rob en Anita Loos, 27-7-2004
De take-off staat gepland voor 10:30 en dus moeten we al om 07:30
op Schiphol zijn (3 uur voor vertrek). Na een uitgebreid ontbijt
staan we, na een korte busrit vanuit het hotel, binnen 10 minuten
in de vertrekhal. Bij de incheckbalie van Martinair hebben we
de pech dat we een extra controle op de koffers krijgen. Omdat
de beveiligingsman 2 jaar eerder mijn keurig ingeruimde koffer
ook als eens op z’n kop gooide, kregen we enige respijt
en mochten we zelfs inchecken bij de starklasse. De vriendelijke
medewerkster van Martinair was zo aardig om ons goeie stoelen
te geven met veel beenruimte. De scheelt een stuk op zo’n
lange reis. Deze waren trouwens maanden tevoor al gereserveerd
en stonden keurig in het systeem.
Na de nodige extra controle’s kiezen we rond half 12, met
een ruime vertraging, het luchtruim. Vanuit de Boeing 767-300ER
(Extra Range) nemen we afscheid van onze auto die we door de wolken
nog net op de parkeerplaats kunnen zien staan.
We vliegen precies over Londen en steken uiteindelijk loodrecht
de grote plas over richting Miami. Das een hoop water om over
te steken op 2 motoren! De service aan boord is prima, het eten
goed en het kleine beetje extra beenruimte zorgt verder voor een
prettige vlucht. Precies 9 uur later landen we in de regen op
Miami waar we een boel controles en veiligheidsprocedures moeten
volgen om vervolgens in een terminal te worden gestald. Dit slaat
nergens op en vanwege nog eens een extra controle op het vliegtuig
lopen we nog wat extra vertraging op. Voor de rokers onder ons;
ten strengste verboden en niet mogelijk in de terminal. Nog even
zweten dus!
Eindelijk kan dan het 2e gedeelte van de reis beginnen die nog
zo’n kleine 2 ½ uur gaat duren. Via de Florida Keys,
die prachtig afsteken tegen het lichtblauwe water, vliegen we
dwars over Cuba om vervolgens de Caribische zee over te steken.
Bij Nicaragua vliegen we weer boven land om af te zakken naar
het zuiden. De landing om 17:00 uur op San José is zacht
maar door de zware bewolking moeilijk vanuit de stoel te volgen.
Wat meteen opvalt is de gemoedelijkheid en vriendelijkheid waarmee
de douane en immigratiebeamtes de passagiers verwelkomen. Geen
stugge gezichten of hard geschreeuw zoals op Amerikaanse vliegvelden,
maar vriendelijk ogende beambten die snel en zaakgericht te werk
gaan. We staan dan ook al snel buiten waar een medewerker van
de agent van Travelmarker Reizen ons al met een naambordje staat
op te wachten. Heel erg gemakkelijk allemaal. Met een busje worden
we na een klein half uurtje rijden afgezet in Hotel Balmoral,
midden in het hart van San José. Op de 7e verdieping is
het restaurant waar we nog een cocktail en een biertje drinken.
De vermoeidheid van de reis zorgt er echter voor dat we, nadat
we nog snel even een fles water hebben gekocht in een supermarkt
in de hoofdstraat, al snel in slaap vallen. Op straat klinken
de klanken van de straatmuzikanten die menig serenade brengen
aan de toeristen. Overigens, vrijwel overal in Costa Rica is het
publieke water prima te drinken. Hier en daar zit er een chloorsmaakje
aan maar ook dat went. Flessen bronwater zijn goedkoop en overal
verkrijgbaar.
|
