|
Rondreis over Java en Bali - Indonesië
Ubud, vrije dag
door Rosa Storm, 31 juli 2010
Pap en mam wilden vroeg opstaan om naar de markt te gaan. Edo en ik hadden hier geen zin in, dus maakten we de afspraak om rond tien uur af te spreken in het hotel. Prima!
Toen ik om ongeveer negen uur wakker werd, had ik ontzettend veel oorpijn! Halsoverkop schoot ik in een “random outfit” en rende naar de receptie om de reservesleutel van de kamer van pap en mam te vragen. Die man keek me aan alsof ik gek was. (Ik moet er waarschijnlijk ook wel gek uit hebben gezien. Ik had woest en wild haar, slaperige ogen, wallen?, mijn shirt zat binnenstebuiten, mijn broek waarschijnlijk verkeerd om… Dan vertelde ik ook nog een raar verhaal; “My parents wanted to go to the market, but my brother and I didn’t want to go. So they went, and we didn’t, but now I got really much pain in my ear, and it hurts a lot, and I need a paracetamol, but that’s in the room of my parents so can you please give me the key?” “… Yes, someone with a blue cap, and a blue jacket will bring it to you, in the lobby, okay?” “Yes, okay.”
Na tien minuten had ik nog niemand gezien die mij een sleutel kwam brengen, dus ik besloot nog maar eens naar de receptie te gaan. De man keek me weer aan alsof ik gek was, maar liep dit keer wel met me mee naar iemand die de sleutel had. Thank god werd ik toen binnengelaten. Ik nam twee keer een paracetamol. De pijn nam langzaamaan af. Ik was weer blij.)
Pap en mam kwamen helemaal ontdaan terug van de markt. In een totaal onschuldige en vredelievende bui waren zij van plan om een paar vruchten te kopen bij een lief oud vrouwtje. Dit pakte anders uit toen zij voor negen vruchten ter grootte van appels, die niet speciaal waren in Indonesië, dus laten we zeggen, negen appels, 90.000 Rp moesten betalen! Negen euro! Voor negen appels! In shock waren zij weggerend en hadden bij een jong, oplichterig mannetje vijftien salakken gekocht voor 10.000 Rp.
Papa: “Ik wil me best door deze mensen laten afzetten, maar dan wel met mate!”
  Toen iedereen weer bekomen was van déze schrik gingen we dan écht op pad. Pap was op zoek naar maar liefst zestien kaarten en bijbehorende postzegels. Mam, Edo en ik wilden alleen maar… andersoortige inkopen doen. God, wat zijn wij goed geslaagd. Ik zal niet in details treden, maar we waren wel zo’n 900.000 Rp lichter. Ik ben het allerblijst met een tasje in de vorm van een uil. Het lijkt net een soort knuffel maar dan van allerlei verschillende lapjes stof. Oh, hij is zo lief!
Rond 16.00/16.30 kwamen we thuis. Ik ben daarna gaan bloggen, pap mam en ed gingen zwemmen. Denkend aan mijn pijnlijke oor, had ik hier geen behoefte aan. We waren mensen tegen gekomen die vertelden dat één van hen een oorontsteking had opgelopen door het snorkelen. Wij hadden samen met hen gesnorkeld (we kenden hen al), dus besloten verder voorzichtig te zijn.
Hierna borrelden we en gingen we uit eten. We zaten in een lief restaurantje waarbij je uitkeek over de sawa’s, de rijstvelden. Dit was erg mooi. Ook het eten was heerlijk. Mam: Tempe goreng. Pap: Tempe curry. Rosa: Tempe lalapan. Edo: Kentucky Fried Chicken met aardappelpuree. Tempe bestaat uit Sojabonen, gemixt met een beetje gist. Dit wordt dan gemaakt in een bananenblad en daaromheen een papiertje. Dit frituur je, et voila, tempe! Het is vegetarisch, en daarom zo lekker voor mij.
Ook vond ik dat ik zelf een heerlijk en bijzonder drankje had: Coke Float. Dit is Coca Cola met een bolletje ijs erin! In dit geval was het chocolade-ijs, maar de variant met vanille-ijs is nog lekkerder.
Na dit heerlijke maaltje gingen we naar huis om in te pakken. Ik mopperde nog een beetje op Edo, omdat hij door de kamer was gaan lopen na het zwemmen. Het was overal nat! Grr!
|
|
