|
Rondreis Kleine Sunda-eilanden
Van Padangbai (Bali) naar Gili Meno (Lombok)
Jo en Rita de Wilt, 12-11-2005
We zijn om 05.45 uur am opgestaan. Na het ontbijt zijn we om
07.00 uur naar de boot gebracht. De dragers, die de bagage de
boot opdragen, zijn van te voren geregeld, want hier heerst een
werkelijke bagagemaffia. De aankomst in de haven was toch nog
wel spannend, want een achttal kerels van rond de twintig jaar
stormden op onze auto af om de koffers te pakken en lopen, als
je niets doet, er gewoon mee weg.
Aan boord zetten ze de koffers op de tweede verdieping en gaan
met zijn allen om je heen staan. 20 Dollar, riep er een, terwijl
we een afspraak gemaakt hadden voor 2 dollar. Een van deze lui
wist dit kennelijk en nam genoegen met de 2 dollar. Maar het schijnt
niet altijd zo eenvoudig af te lopen. Daarna proberen zo’n
15 verkopers op de boot van alles aan je te slijten: van drinkwater
tot T-shirts.
De ferryboot vaart zo’n 4,5 uur; de boot lijkt technisch
wel in orde, maar alles om je heen is kapot, verroest of versleten;
om over de wc maar niet te praten. Hoewel de zee vrij wild was,
merkte je er op de boot weinig van. De vergezichten glijden rustig
langs je heen en om 12.30 uur zijn we in Lombok.
Ook hier springt de bagagemaffia via de ramen van de boot naar
binnen en pakt meteen je koffers. Maar zetten ze vervolgens wel
weer neer, als je laat merken dat je het niet wilt. We zijn nu
beter voorbereid en voor 1 dollar brengen ze onze koffers heel
rustig naar de parkeerplaats (en dat was een flink stuk lopen).
Onze chauffeur staat hier klaar. Hij brengt ons naar het havenplaatsje
waar we over te kunnen steken naar Gilli Meno (een klein eilandje
voor de noordwestkust).
We rijden door een fantastische tropische omgeving; de weg kronkelt
zich als het ware door de jungle. De apen zitten rustig wachtend
op de komst van de toeristen langs de kant van de weg.
Na een ritje van 2 uur en een korte lunch, zijn we bij het haventje
waar een klein zeewaardig bootje ligt dat ons in 3 kwartier naar
de overkant zal brengen. Verkopers en kofferdragers groepen zich
weer onmiddellijk om je heen en doen hun uiterste best om ervoor
te zorgen dat jij hun diensten afneemt.
Het tochtje over zee is toch wel enerverend. De golven hebben
dikke, witte koppen; water spat in en over de boot en regelmatig
hangt de boot in bijna een hoek van 90 graden. Flink nat gespat
komen we aan op Gille Meno. Twee jongens van het hotel halen ons
op.
Het is dat het paradijs ergens anders gelegen heeft, anders was
het hier geweest. De logeeromgeving van onze hotel-cottage Gazebo
is fabelachtig; wit strand om het hele eiland heen. De cottage
is prachtig geconstrueerd, mooi en gezellig ingericht. Langs het
strand liggen helaas miljoenen kleinere en grotere stukken koraal;
de kleuren en vormen hiervan zijn zelfs op het strand ongelooflijk.
Er zijn op dit moment weinig toeristen. Alle strandverkopers kunnen
je exact het aantal toeristen per dag vertellen. Overdag zijn
er wat meer mensen, die van Lombok of de andere eilanden komen
om te snorkelen. Het was ‘s avonds dan ook wat moeilijk
om een restaurantje te vinden dat een maaltijd kon serveren. De
meeste keukens waren gewoon gesloten.
|
|
