|
Rondreis door Thailand
Bangkok, terugvlucht
Leendert Schild en Annemieke de Vos, 19-10-2006
  De
laatste dag dat we in Bangkok waren hebben we alles er nog uit
gehaald. Vroeg op, lekker ontbeten.
's Ochtends dus de stad weer in. Met een tuk naar de rivier-pier
en met de longtailboot richting Chinatown. Er zat een vrachtwagenmotor
achter op dat bootje. Je kunt je voorstellen dat je als een kogel
over die rivier ging. Leek Amsterdamned wel, maar dan iets sneller.
De rivier was erg hoog en wild. Stroomde echt als een dolle. Ik
kan me voorstellen dat als er vanuit de paalwoningen langs de
kant, waar gewoon kleine kinderen op de veranda's zonder hekken
spelen een kind in valt, dat ze in één beweging
verzwolgen zijn. Je houdt echt je hart vast als je ze ziet spelen
daar. Boten leggen niet aan daar, maar gooien hun houten voorkant
op het drijvende ponton. Je springt er dan op en hij vaart weer
weg. Je snapt hoe ik (A) me weer voelde. Erg veilig, maar niet
heus.
De armoede in Bangkok is heel duidelijk te zien. Overweldigend
gewoon. Van krottenwijken tot baby's op straat. Echt ons gevoel
denkt af en toe...... hoe is dit mogelijk allemaal. Te genant
om een foto van te maken. Maar that's life!
 Chinatown
in. Dat is werkelijk bizar. Het is ongeveer zo groot als heel
Beverwijk, een aaneenschakeling van steegjes, straatjes helemaal
volgepropt met marktjes, mensen, scooters, auto's die in rijen
er door heen rijden of (merendeel) stil staan te ronken. Geen
ruimte meer voor zuurstof dus. Het is dat het zo bijzonder was
om te zien, maar anders moet je er snel wegwezen. De nieuwsgierigheid
won: leuke dingen gekocht, vreemde dingen geproefd (toch de laatste
dag, dus als je nu ziek wordt, pech...), soms even eruit in een
westers koffietentje, op adem komen met de frisse airco en dan
weer de gassen in. Overal 2 x 4 rijen dik de auto's in de straat.
Gelukkig hielden op fluitjes blazende agenten al die rijen even
tegen als ze zagen dat je over wilde steken.
 Met
de tuk weer terug, wat gegeten en in onze backpackers-straat naar
een massagesalon voor een behandeling. We konden onze kamer in
het Viengtai hotel niet meer op, de bagage stond inmiddels (gecontroleerd
door ons en alle sloten afgeplakt met Bison-tape (het meest handige
en (door iedereen) gebruikte reisartikel wat we mee hadden) in
de lobby, dus een massage was een welkome onderbreking in de middag.
Een gezichtsbehandeling laten doen. Naast elkaar op een bank ongeveer
in de etalage van de massagesalon, en met cremetjes, kloppende
vingertoppen, masker, komkommerplakken die in je gezicht geslagen
werden, stoom, meeeters uitgeknepen, kortom, vreselijk gelachen
en een mooie afsluiter van de middag.
 Op
een terras gezeten en in gesprek geraakt (natuurlijk) met een
stel uit Bali. Zij waren al 2 maanden op route en kwamen naar
Bangkok om zijn ondergebit te laten reviseren, dit was die ochtend
onder narcose gebeurd. Ze nodigden ons uit om bij hen aan tafel
te eten, en dat was zo gezellig. Afscheid genomen.
Toen kwam natuurlijk het moment. Leendert had een kaart gekocht,
met een lieve, erg emotionele "dank je wel-tekst". Op
een terras toen nog wat gedronken, er zat een gitarist die prachtig
zong, dus tranentrekker van de eerste orde daar. Ff janken omdat
je zo'n mooi, gastvrij, vriendelijk, maar ook een smerig, bijzonder
land en stad gaat verlaten. Het was daar zo stressloos, zo simpel,
zo puur. Het land van de glimlach, het klopt echt!!
 Naar
het internationale vliegveld van Bangkok, nog in het busje aan
de praat met en erg vriendelijke Israelier. "Nice meeting
you, good life!!", zelfs in zo korte tijd doe je mooie contacten
op. Het leven is echt bijzonder als je openstaat voor andere mensen
en culturen, dat ondervinden we elke keer weer.
Met China Airlines (wat een mazzel, plek bij de nooduitgang, dus
alle beenruimte en dus wat kunnen slapen) in 11 en een half uur
van Bangkok terug naar Amsterdam. Aangekomen daar een heerlijk
verrassing: Ilse was naar Schiphol gekomen en stond bij de poort.
Het leek wel "Hello/Goodbye" op tv. Zelfs na 3 weken
zorgt het weerzien zo onverwacht al voor tranen van blijheid.
Ik heb ze wel gemist hoor. Met de trein vanaf Schiphol terug naar
huis, en daar stonden we weer, oog in oog met onze katten op de
Cornelis Maters...
Nu weer terug in huis heerst een soort verdoving. Het is zo gek
om vanuit zo'n andere wereld weer je eigen oude wereld in te stappen.
Al heeft het maar 3 weken geduurd, we hebben het gevoel dat we
2 maanden weg geweest zijn. Dus even tijd en ruimte om weer op
aarde te komen. Of was daar de aarde??
En Ilse, Dion en buurvrouw Bets: heel erg bedankt voor het in
leven houden van onze grijze monsters. Ze keken ons niet meer
aan, waren vast te veel verwend haha.
Ook een compliment voor Travelmarker Reizen. Wat we geregeld hadden sloot
feilloos aan, niets dan lof. Mocht je ooit op deze manier willen
gaan reizen kijk dan eens op www.tmreizen.nl,
naar diverse landen. Dat mag wel gezegd.
Welkomstberichtjes thuis, op de sms, bloemen, we voelen ons erg
verwend. En wat is internet en mobiele telefoon toch een heerlijk
medium om dit zo te kunnen doen en te delen.
Voor nu gaan wij verder met omschakelen, en de was (alhoewel,
de meeste was is al gedaan door Laundry).
Liefs en groetjes
Leendert en Annemieke
|
|
