|
Rondreis door Thailand
Eerste dag van de trekking door Noord-Thailand
Leendert Schild en Annemieke de Vos, 8-10-2006
  We
vertrokken op (wat is het vandaag, ben het helemaal kwijt...)
maandagochtend met een truck. We waren met zijn 8-en, 3 nederlandse
stellen en 1 duits stel. Was, bleek later, een enorm leuke groep
ook te zijn. We bleken elkaar ook wel nodig te hebben, want het
was, om maar zo te zeggen... "pittig"..
We stopten na een uur rijden bij een markt, waar de gids (Goo)
verse groenten, kip (???!!!) en brood ging halen. Konden wij nog
even laatste dingen inslaan als een regencape extra, drinken,
een hoedje etc of tampons of de pil als je opeens toch onverhoopt
ongesteld moet worden..haha. Verder 2 uur gehobbeld de jungle
in. Over een weg met gaten, water, door riviertjes, wachten op
tegenliggers zoals olifanten...we waren direct in de sfeer. Gestopt
bij een dorpje onderweg aan de rivier. We zagen toen al dat de
rivier verre van rustig was. En omdat er waarschijnlijk ook geraft
zou gaan worden, werden de blikken in de truck al wat onrustiger.
Inclusief de mijne (Annemiek), want inmiddels is het wel bekend
dat ik niet veel met boten en water op heb (ga je mee zeilen op
de waddenzee?? Laat maar haha). En raften betekent hier dus op
je knieen op een vlot van enkel bamboestammen samengebonden met
linten bamboe. Meer niet, minder ook niet.
 Maar,
heerlijk gegeten, nasi met groenten en kip en toen rugzakken op,
we kregen als extra bagage nog ieder een zwemvest mee te tillen,
voor de raft wel prettig, dus ik tilde hem met liefde en overgave,
en toen lopen. Lopen, en lopen. En vooral blijven lopen. Berg
op, niet af. Zon op je kop, Goo sneed bananenbladeren af die we
als parasol konden gebruiken. Zweten zoals je nog nooit gezweten
had en vooral, toch vooral, genieten. Wat was het onderweg mooi,
wat zagen we veel natuur, insecten. Grote torren, spinnen van
een centimeter of 10, een heuse tarantula in een hol, Goo merkte
(gelukkig) alles op. Prachtige grote orchideeen, beekjes.
Op een bepaald moment moesten we onze schoenen en sokken uit en
door een snelstromende beek over stenen lopen. Aan de andere kant
je sokken en schoenen weer aan (voeten natuurlijk niet droog en
moddervrij, dat begrijp je) en verder de jungle in. Niet meer
over paden, maar over platgetrapte paadjes van een centimeter
of 20/30 breed, dwars door de planten. Kilometers lang. En we
gingen stijgen, we bleven stijgen. Een trap hebben ze natuurlijk
nog nooit van gehoord. En de bagage met het gekoesterde zwemvest
op mijn rug werd steeds zwaarder. Als je weet dat Chiang Mai op
300 meter hoogte ligt. We een eind hebben gereden en gestegen,
dus waar zullen we geeindigd zijn, op 800 meter?? En de berg waar
we over moesten 1600 meter was....Zegt dat genoeg? Gelukkig liep
Jelle mee, en die was net terug uit Afghanistan...is marinier,
en wipte mijn bagage (en zwemvest!!) op zijn rug en liep er als
een veertje mee naar boven...Ik wilde Leendert sparen die het
ook graag wilde tillen, sorry Leen, maar dit leek me beter, alhoewel
jij op de terugweg mijn hele boeltje mee nam en als eenzelfde
veertje naar boven liep... ben je eeuwig dankbaar). Zou de leeftijd
dan toch gaan tellen?? Maar, de rest ging prima, dalen weer met
eigen bagage.
 De
bergvolken, Lisu, Lahu, Akha, Karen etc leven in het noorden van
Thailand in de jungle. Ze leven zoveel mogelijk authentiek, en
komen tegenwoordig rond van de gewassen die ze telen, en van toeristen
die bij ze eten en slapen. Als een soort bed en breakfast.
Aangekomen in het dorp van de Lahu, een van de bergvolken, begon
het net te regenen. En het bleef regenen. Hozen. Goo ging koken,
met de mensen van de Lahu. Heerlijke groene curry, groenten, rijst,
alles smaakt natuurlijk als je zo' n dag achter de rug hebt. Zelf
at ie maden, gaar en wel. En met zijn humor en lachje als Woody
Woodpecker was ie een wereldgids voor ons.
 Toen
kwam de discussie. Veiligheid etc in Thailand ligt toch iets anders
dan bij ons. Als wij willen raften gaan we raften. Dat het levensgevaarlijk
is, is dan maar zo. En als we door waren gegaan naar het volgende
(Karen) volk dan was er maar 1 weg terug, met de raft! En die
rivier....die kolkte en stroomde. Lopen of auto is onmogelijk,
nee, zegt Goo hihihihi, alleen met de raft.
Dan ben je niet blij. En dat was ik gelukkig niet als enige. Leendert
zat nog wel een beetje het spel mee te spelen, Goo bleef lachen,
als jij wilt raften dan gaan we. Goo, is het dangerous?? Yes,
very dangerous, but when you go, I go.
Wij wisten genoeg. Geen raften. De olifanten die ons zouden komen
halen konden er ook al niet meer komen vanwege de regen en hoge
rivier. De enige weg was dezelfde weg terug. Dus besloten dat
we de volgende dag dezelfde weg terug zouden lopen.
 Geslapen
met zijn allen in een bamboe huis, op een bamboevloer, met elkaar
in 1 ruimte, ieder stel zijn eigen matje en klamboe. Iedereen
was erg blij met mijn brede tape die ik meegenomen had, om de
gaten in de klamboe te dichten. Dus had ik weer wat goedgemaakt
van het tillen van mijn rugzak. Het matje moet je zien als een
Quilt, van 1 cm dikte, was wat hard...maar slapen deed je vanzelf
wel. Ik had nog onder een koud straaltje in een bamboe hutje wat
gedoucht. Was wel speciaal, het regende en de regen kwam door
het bamboe dak, dus dubbel douche. Droog plekje gezocht om af
te drogen, heerlijk gewoon. Toilet moet je gewoon maar vergeten....je
moet en dat is het dan, gelukkig zweet je veel uit haha.
|
|
