|
Rondreis Thailand, Cambodja & Vietnam
Vlucht van Phnom Penh naar Saigon
Frans en Helma Horjus, 29-11-2006
We konden het vanochtend rustig aan doen, we hadden alle tijd
om te ontbijten en de koffers te pakken. Toen we beneden kwamen,
kwam Mr. Long, de taxichauffeur al glimmend op ons af, hij was
door Miss Linda gecontracteerd. Hij vertelde dat hij gisteren
naar Takeo was geweest, om zijn moeder te bezoeken. Die heeft
terminale maagkanker, die erg uitgezaaid is. Ze krijgt wat morfine
en verder wordt het gezwel met blokken ijs ‘behandeld’.
Eten is bijna onmogelijk geworden. Heel kleine beetjes! En nog
doet ze mee aan de rijstoogst!
Omdat we een grote hoeveelheid ORS bij ons hadden, hebben we
dat aangeboden. Met extra suiker erin opgelost geeft dat nog wat
voeding en het kan gemakkelijk opgenomen worden. Hij nam het graag
aan en belde meteen zijn broer, die het vandaag nog naar Takeo
moet brengen. Als je goed Engels spreekt, werpt dat zo nu en dan
wel vruchten af!
Na het ontbijt hebben we nog wat gelezen en in de bar koffie
gedronken.
Om tien uur zijn we naar Pochentong vertrokken. Het inchecken
ging lekker snel en we hadden tijd te over, om in het restaurant
boven koffie met gebak te eten. Helma verzamelde de laatste Riëls,
nog wel een slordig aantal duizenden en gaf die aan de toiletjuffrouw,
die ze wel gebruiken kon. Verder was het wat rondlummelen. De
vlucht met de Fokker 70 van Vietnam Airways was heel aangenaam.
Niet erg hoog, zodat ik nog heel wat bekende hoekjes van vroeger
in de buurt van Prey Ven en Svay Rieng kon waarnemen. Jammer dat
je altijd die verrekte uitreisformulieren moet invullen tijdens
de vlucht.
Het verwerken van de passagiers in Saigon nam wat tijd in beslag,
maar eenmaal buiten werden we vlot opgepikt door Mr. Dinh Thê
Huy, die ons namens Steve Kinlough welkom heette. Hij duwde mij
een telefoon in de hand om even met Steve te babbelen. Ik lag
er even helemaal uit. Ik was op Engels praten ingesteld, maar
hij bleek goed Nederlands te spreken. Dubbel omschakelen en dat
voor iemand van over de zeventig. Het Engels van Huy was wel even
wennen na dat van onze Phnom Penhse chauffeur, maar dat wende
snel.
Hij vertelde honderd uit over Saigon, de beste taxi-centrale,
het beste merk drinkwater en ga zo maar door. Hij wilde het liefst
op z’n Russisch Kolja genoemd worden, omdat zijn echte naam
iets vervelends betekent in het Vietnamees. Hij wilde ook graag,
dat we een of andere excursie zouden doen. Dan kon hij onze gids
zijn. Dat wilden wij natuurlijk ook, maar wel na enig overleg,
dus later. We kregen, toen we bij het hotel aankwamen zijn telefoonnummer.
We konden hem ieder moment van de dag en de nacht bellen, als
we wat wilden weten. Hij wist echter niet of hij ons morgen bij
een eventuele excursie zou begeleiden. Kortom, de man was enorm
actief en deed erg zijn best, om het ons naar de zin te maken.
We hebben ons daarna ingecheckt, waarbij het verschil tussen
Saigon en Phnom Penh ons opviel. Hier vond je niet de goedlachse
humor van de Cambodjaanse baliemedewerkers. Allemaal veel serieuzer,
bij het strenge af. Maar de kamer was leuk. Eigenlijk twee ruimten,
ieder met eigen AC. Veel hout en meerdere telefoons Je hoefde
maar een paar stappen te doen om een van hen te bereiken. En dat
kwam goed uit! We waren nog maar een paar minuten op de kamer,
of de telefoon ging. Het was Steve, die een babbeltje wilde maken.
Heel gezellig. Hij raadde ons aan om vooral naar de Cu Chi tunnels
te gaan kijken. Hij zou vervoer voor ons regelen en voor de entrée
zorgen. Nou, dat hebben we dan maar gedaan! Het arrangement zou
een halve dag kosten en dat kwam goed uit, want we willen altijd
graag dingen voor ons zelf regelen.
Omdat we nog geen Vietnamees geld hadden, zijn we gaan lunchen
in het restaurant op de negende etage. De rest van de middag hebben
we wat rondgelummeld, gelezen, gebaad en ons omgekleed. Het was
al donker, toen we er opuit gingen voor een klein rondje in de
buurt. Dong Du – Dong Khoi - Le Loi - Nguyen Hue –
Dong Du – Hai Ba Trung – de grote rotonde met zijn
mooie park – Ho Huan Nghiep (waar de schilder, Biên
Nhân woont, die we een schilderij van Siep vroegen te maken)
– en weer Dong Khoi. Tijdens deze ronde in het donker presteerden
we het om toch nog een beetje te verdwalen. Niet zo erg, want
overal konden we de twee torens van het Sheraton zien. Maar toch….!
De schilder wees ons de Dong Khoi en zo kwam alles op zijn pootjes
terecht.
Tijdens de wandeling hebben we aan de rotonde geld gepind. Eerst
maakten we een vergissing met de toetsen, met gevolg dat de pinautomaat
zichzelf uitschakelde. We hebben daarom een tweede apparaat geprobeerd.
Dat lukte ons. Ik dacht echter niet aan de geringe waarde van
de vietnamese Dhong en trok er maar een paar honderd uit. Helma
lichtte me voorzichtig in over het ware bedrag (in Euro’s)
dat ik getrokken had. Dus maar weer voor de derde keer aan het
pinnen geslagen. Dat leverde een bruikbaar bedrag op. We konden
dingetjes kopen, koffie drinken en eten! Toen we omkeken realiseerden
we ons, dat bij de automaten twee bewakers zaten, die ons gedrag
waarschijnlijk een beetje verdacht vonden!!
Aan de Dong Khoi zijn we gaan eten in het Duitse restaurant ‘Gartenstadt’.
Gezellig, Vietnamese dames in Dirndl en het eten was erg goed.
Om half elf waren weer terug in het hotel.
|
|
